عاشق نشین...

مشهد...

sg4friendship — Wed, 04 Nov 2009 14:01:18 GMT

۸/۸/۸۸

یعنی تو باور می کنی این تاریخ و مناسبتش کاملا اتفاقی اینقدر جالب به هم رسیدن؟!

جای همه خالی.۴شنبه حرکت کردیم.با بچه های دانشگاه.۵شنبه رسیدیم.بعد از غسل زیارت تا فرداش حرم بودیم.چه روز مبارکی و چقدر خوش گذشت.امسال آقا حسابی سنگ تموم گذاشت.راستشو بخوای اصلا فکر نمی کردم برم.۳شنبه جور شد...

حال و هوای حرم.شلوغی بی سابقش دیدنی بود.تا ۲شنبه مشهد بودیم.اینبار یه اتفاق بزرگ دیگه هم افتاد...توی حرم مشغول زیارت بودیم و با حسرت به جمعیتی که دستشو به زحمت به ضریح مطهر میرسوند نگاه می کردیم که یکی از خادما گفت نرید بیرون می خوان درو ببندند!!باور نمی کردم و از خوشحالی اشک میریختم...برای شستشوی حرم درو بستند و من اونجا بودم...توی اون شرایط کمتر کسی همچین سعادتی نصیبش شد.وقتی برای اولین بار که نه برای دومین بار توی زندگیت بعد از ۱۵-۱۶سال دستت به ضریح می خوره...فقط می لرزیدم و گریه می کردم.هیچ کاری.هیچ حرفی.این وسط فقط محبت و کرامت رد و بدل می شد...اون نوزادیو که آوردن به حرم و توی گوشش اذان گفتن و زیارت دادند...مرده ای که برای نماز آوردن.پیر مردی که ظهر وسط صحن تنها توی آفتاب روی زمین نشسته بود و گریه می کرد...عروس و دامادی که اومدن عقد کردند.همه صحنه های تکرار نشدنی هستند توی زندگی من و خیلی خوشحالم.خدا رو شکر می کنم.

زیارت حضرا عبد العظیم.حضر فاطمه معصومه و مسجد جمکران زیر بارون هم قشنگ بود.امیدوارم همه حاجت روا شده باشند.

التماس دعا...

پیرمرد با خدا

کفترا

حرم شب میلاد

بدون شرح...

sg4friendship — Fri, 23 Oct 2009 06:29:49 GMT

با خدا زندگی کن...برای خدا زندگی کن...آنگاه هیچ گاه دچار خطا نخواهی شد

جی پی وسوانی

...

sg4friendship — Sat, 03 Oct 2009 16:40:08 GMT

سلام...

امید سرابی است که اگر ناپدید شود همه از تشنگی خواهند مرد!!!

جمله عجیبی بود...

راستش چندوقتیه اصلا حال و حوصله وب و نوشتن رو ندارم.یه مدت کوتاه نباشم و چرت و پرت ننویسم بهتره.اما بهتون سر می زنم.

راستی عیدمون هم که طبق معمول خراب بود.نمی دونم توجه کردی یا نه اما ماه شب ۱۴قرص نبود و ماه شب ۱۵کامل شد.روزه حرام ما هم گردن آقای ...!!!

درس و دانشگاه رو هم دریابید...

خوش و موفق باشید تا بعد...

زندگی...

sg4friendship — Mon, 21 Sep 2009 10:12:13 GMT

همه آدم ها خوبند اما نه برای هر کاری(مثل اسپانیایی)

سلام...عیدتون مبارک!

این مدت بلاگفا خوب کار نمی کرد.بگذریم از بحث اینکه سیاسی خوب کار نمی کرد یا فنی!!

راستشو بخوای هرچی فکر کردم درباره چی بنویسم به نتیجه نرسیدم .حرفای صفحه دلم دیگه خیلی تکراری شده و سوژه هام همه کلیشه.علتش هم مشخصه...بهرحال من که نویسنده نیستم.من یه آدم معمولی ام که مثل خیلی ها وقتی حالشون توی کوچه پسکوچه های دلتنگی پرسه می زنه هواشون یاد نوشتن می کنه.

واسه همین یه داستان می نویسم که ظاهرش خیلی تکراریه اما پیام آخرش مهمه...

پدر و پسری داشتند در کوه قدم می زدند که ناگهان پای پسر به سنگی گیر کرد و به زمین افتاد و فریاد زد آآآآآآی ی ی ی!!در همین لحظه صدایی از دور آمدآآآآآآ ی ی ی ی!!پسرک با کنجکاوی پرسید کی هستی؟پاسخ شنید کی هستی؟پسرک با خشم فریاد زد ترسو...!و شنید ترسو!

پسر با کنجکاوی از پدرش پرسید چه خبر است؟!پدر لبخندی زد و گفت خوب دقت کن...و فریاد زد تو یک قهرمان هستی!صدا پاسخ داد تو یک قهرمان هستی! و سپس توضیح داد مردم می گویند این انعکاس کوه است.ولی در حقیقت این انعکاس زندگیست.هرچیزی که بگویی یا انجام دهی زندگی به تو جواب می دهد..اگر عشق بخواهی .عشق بیشتری بدست می آوری اگر موفقیت را صدا کنی موفقیت بدست خواهی آورد.بهتر است بگویم اگر معنای زندگی را دریافتید در همه چیز زیبایی میبینید..

خوش باشید تا بعد...

روزهایی که گذشت...

sg4friendship — Thu, 03 Sep 2009 19:51:18 GMT

مرور خاطرات شیرین همیشه تلخی کام آدمی را عوض می کند و تاریکی ذهن ناامید را روشن...

دوهفته می شود که برگشتیم.اما خدا می داند که هنوز هم هر لحظه ام به یاد روزهای بی بدیلی که گذشت و نفهمیدم می گذرد!

شب بود که به مدینه رسیدیم.سوار بر اتوبوس گرد مسجد النبی و گنبد خضراش می گشتیم و صلوات می فرستادیم.همان شب بدون استراحت بعد از غسل زیارت با اهالی کاروان به قصد زیارت به حرم رفتیم.فاصله مان تنها دو کوچه بود که هرکدام با یک هتل از هم جدا شده بودند و ما از پنجره اتاق پشت هتل های بلند گلدسته های قد کشیده به آسمان را میدیدیم.

شکوه و عظمت مسجد در برابر شکوه عشق دوستاران و زائران رسول الله (ص)چه حقیر بود.دل توی دلها نبود...دم در رو به گنبد خضرا با ادب زیارت نامه خواندیم و گرچه اعراب مدینه با این صحنه کم برخورد نداشتند چه حسودانه و کینه توزانه می نگریستند شیعه نامان مسلمان را.چرا که عشق سنی مذهب عرب هرگز به پای عشق شیعه ها به رسول و ائمه مطهرش نمی رسد و به خدا که اغراق نکردم.و چه بسا اگر چاره داشتند طبق اعتقادشان که کسی که مرده مرده و رفته نعوذ بالله همین مسجد و گنبد رسول خدارا هم مانند قبرستان بقیع و قبر شهدای احد و ابوطالب خراب می کردند...که شرحش مفصلست و دردناک..

شب بود که مدینه النبی را وداع گفتیم و با چشمان اشکبار به امید زیارت مسجد الحرام برای بستن احرام به مسجد شجره رفتیم و لبیک گفتیم و به سمت مکه براه افتادیم.شب بود که رسیدیم و برای انجام اعمال عمره مفرده به سمت حرم امن الهی حرکت کردیم و....چه لحظاتی که گذشت.منگ بودم.گلدسته های مسجد درمیان گودی بین چند کوه نمایان بود.هنوز باور نداشتم که کجا هستم.تپش قلبم به 1000رسیده بود و زبان در کامم نمی چرخید.آنجا فقط دل و دیده کار می کرد و بس...وقتی برای بار اول نگاهت به کعبه می افتد بی اختیار سجده می کنی گریه می کنی و العفو میگویی..دلت از دست خودت می شکند با بار گناهی که آوردی به امید مغفرت خدا زمین بگذاری..هیچ مشغله ای نداری.هیچ مشکلی به ذهن نمی آید.هیچ غمی به دلت راه ندارد .آنجا فقط آرامش است و امنیت.دلت به چیزی ماورائ زمین و زمان قرص است.

اینجا منم و تو...خدای بزرگ من.بی هیچ واسطه...اینجا منم و تو.بگو که با دعوت آمده ام.بیا و مهمان خانه ات را به حرمت خود صاحب خانه حرمت کن.ببخش پروردگار من که جز این از تو انتظار نمی رود.مرا ببین و بخواه که امید و پناهی جز تو نیست...

فضا سنگین و آرامش بخش است!اینجا منم و تو...

همان شب طواف کردیم گردعرش معشوق ماورایی.که روحانی می گفت :کعبه زیر عرش خداست که 4رکن دارد به سان کعبه و آن 4کلمه است و این 4کلمه آن است:سبحان الله و الحمدلله ولااله الا الله والله اکبر..نماز خواندیم پشت مقام ابراهیم خلیل (ع) که ما ایرانیان مفتخریم به اینکه کشورمان دقیق پشت این مقام است و ما نماز های 5گانه مان را رو به کعبه پشت مقام ابراهیم به جا می آوریم.سپس نوشیدیم از آب بهشتی زمزم و سعی بین صفا و مروه و تقصیر کردیم برای رضای خدا و باز طواف کردیم.طواف و نماز نسا...

و شب بود که حرکت کردیم از حریم امن الهی که بهترین مکان زمینیست و قطعه ای از بهشت که نمی دانم چرا نصیب اعراب قدر ناشناس عربستان شد!!!و جدا شدیم از آن نهایت نهایت..و هنوز می سوزیم در آتش فراغ و حسرت ...

یکم طولانی شد ببخش...موقع افطار این رفیقتو فراموش نکنیا...التماس دعا

سلامی دوباره...

sg4friendship — Mon, 24 Aug 2009 16:01:18 GMT

الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی محمد (ص)و آله الطاهرین(ع)

به چشم برهم زدنی گذشت.با اینکه این سعادت نصیبمان شد که ۱روز هم بیشتر از سایر کاروانها در مکه بمانیم باز هم گذشت.حالا من ماندم و دنیایی خاطره تکرار نشدنی و چندین برابرش آرزوی سفری دوباره انشاالله

رسیدن رمضان الکریم رو هم تبریک می گم با کلی التماس دعا

خوش باشید تا بعد

حلالیت...

sg4friendship — Fri, 31 Jul 2009 14:14:41 GMT

هرچقدر به روز موعود نزدیک تر می شویم خودم را خالی تر از پیش احساس می کنم.بی اغراق حس عجیبیست...به خلسه می ماند

چقدر دعا داشتم که حالا هرچه فکر می کنم چیزی به یاد نمی آورم.مثل کسی که شب امتحان هیچ چیز نخوانده با این حال شوقی وصف ناپذیر دارد برای رفتن !!!هرچه سعی می کنم تصور کنم به ذهن نمی آید آنچه که انتظار مارا می کشد..اما هرچه هست مسلما بدیع است و ماندگار...قسمت باشد همه آرزومندان را انشالله همسفر سفر های بعد باشیم.

هر خوبی بدی. حرفی گفتی بوده حلالم کن.به یادت هستم اگر از اون بالا نیافتیم!! و از آنفولانزای خوکی جون سالم بدر ببرم نائب الزیاره هم خواهم بود.

پیشاپیش ولادت با سعادت مولامون حضرت صاحب الزمان (عج)رو تبریک می گم.به امید روزی که سالروز ظهورشونو جشن بگیریم....

التماس دعا..

تا 28-29 که برمیگردیم خداحافظ...

عید مبعث مبارک....

sg4friendship — Mon, 20 Jul 2009 06:17:18 GMT

دیشب بعد از درست کردن یک سحری مختصر آماده خواب بودم.قبل از خواب به عادت شبانه اول بدنبال ماه گشتم اما نبود!لحظه ای به پرنورترین ستاره خیره شدم

هرچند نور چراغ های مصنوعی شهر چشمک ستاره هار را بی رونق کرده اما من هنوز هم آسمان شب را دوست دارم..

گاهی به آسمان زل می زنم و فاصله ام را با نزدیک ترین ستاره تخمین می زنم و حساب می کنم تا خدا چقدر دیگر راه است!

گاهی هم ذهنم چنان باز می شود که دست دراز کنم می توانم ستاره های گرم و چسبیده به سقف آسمان را لمس کنم...

آسمان دل من هم چند وقتیست مثل آسمان شب شده که نور چراغ های مصنوعی نور ستاره هایش را بی نور کرده!!

(پ.ن:نمی دونم باید چه جوابی می دادم..می ترسم.نمی دونستم انتخاب اینقدر سخته

مبعث نه این سرور سرور ولایت است مبعث نه این چراغ چراغ ولایت است

بعثت بنای فلسفه اش حضرت علیست(ع) تکمیل دین معرفی دولت علیست

بر خلق خوش و خوي محمد صلوات بر عطر گل روي محمد صلوات
در گلشن سرسبز رسالت گويند بر چهره گلبوي محمد صلوات

sg4friendship — Sat, 11 Jul 2009 18:49:51 GMT

با جوانه ها.نوید زندگیست

زندگی شکفتن جوانه هاست

کودکی که تازه دیده باز می کند

یک جوانه است

گونه های خوشتر از شکوفه اش

چلچراغ تابناک خانه است

خنده اش بهار پر ترانه است

تولدم مبارک!!!

چیکار کنم؟!

sg4friendship — Tue, 30 Jun 2009 21:34:18 GMT

پولک های نقره ای ستاره ها روی لباس تن شب همراه سنجاق سینه ماه توی آسمون دلبری می کرد.کمی پایین تر روی زمین برکه عکس آسمونو انداخته بود توی دلش و آرزو می کرد ای کاش دستش به آسمون می رسید

ماهی ها توی آب شنا کنون برکه رو قلقلک می دادن .چشمه با جوشش پاکش سلام می داد.مرغابی ها سرشونو زیر بالشون کرده بودن و روی سطح برکه خوابیده بودن.گهگاه سروکله یه جفت شبتاب بالا سر برکه پیدا می شد که بازیگوشی می کردن اما هیچ کدوم نظر برکه رو جلب نمی کرد و باعث خوشحالیش نمی شد.

برکه می دونست هرگز دستش به آسمون نمی رسه اما همیشه منتظر شب می موند و عکسشو می نداخت توی دلشو به همین دلخوش بود.

خیلی ها از وجود برکه استفاده می کردن و برکه اونارو به حریمش راه می داد .اما بعضیا نمی تونستن اونو درک کنن و سرزنشش می کردن...برکه هنوزم آشمون شب رو دوست داره..

...........................................................................................................................................

دلم می خواد امشب تا صبح بیدار بمونم و توی تاریکی و تنهایی خودم یکم تمرکز و فکر کنم.آرزو کنم.دعا کنم.

من تو زندگیم چیز زیادی نخواستم...اما حالا فکرمی کنم باید بخوام!!

اتفاقاتی که برای من تو زندگیم افتاده شاید برای خیلی ها افتاده باشه.ولی فکر می کنم برای من زود تر افتاد یا من زودتر مجبور به درکش شدم.

امشب می خوام فکر کنم انگار هیچ کدوم از این اتفاقات نیوفتاده.

می دونید؟!همیشه فکر میکردم واسه استجابت دعا باید کنار ضریح یه امام بود یا کنار خونه خدا!!

حالا نمی دونم اگه به اونجا رسیدم چه دعایی کنم؟!عزیزی می گفت واسه استجابت دعا باید دلت صاف صاف باشه. بدون هیچ کینه.باید بخشنده باشی تا بشه از خدا توقع بخشندگی داشت.گفتم نمی شه!گفت دلت کوچیکه.بزرگش کن تا لیاقت پیدا کنی. گفتم فراموش می کنم اما نمی بخشم.دیگه چیزی نگفت!

حالا که دنبال یه دعا واسه حداکثر استفاده از موقعیت بدست اومده هستم می بینم نه فراموش کردم و نه بخشیدم! نمی دونم باید چیکار کنم.حس ناراحت کننده ایه....